مـرثیـه
بـرتـربـت
خـا
لـق
امـروزبروی
تربـت تومـن به
جای اشـک
مرثیــه های
ســوز دلم را
نثا رکنـــم
از
صفحـه های
تاریـخ خونیـن
این وطـن
نام تــرا بگوش
فلـک گوشــوار
کنــم
ای
نوجـوان هـزار درودبر
شهــا متـت
تویــی که
دادنـجات
زاهریمن این دیـار
با
تــیر تـوقامـت
دیــو سیـاه خـمیـد
صبـح امید
دمیــد برین کوه
و کـوهسـار
آن
لحظـه هاکـه
نعره
خونخواره
میکشـید
از غــیرت
تو برتــنـش
افتاده بود
شـرار
آری
! چنین جوان به
مصاف ضـحاک رفـت
تاانتقــام
خون ملــت گــرد
آن سـوار
آن
صحنه را که در
صف یاران
ستـاده بـود
دارم بیـاد
لعـنت حــق بریـزیـد
بــاد
هـمرزمــان
اوخدا را خـبر
نـداشـت
این خالـق است
همچو حسین جان
فـدا کنـاد
آمـاده
بـود براه
شهـادت بـه ره
حــق
او افــتخار
ملـت مـن میهــن
مـن است
تیرش
که همچو اخگر
سوزنده
میـجهیـد
مانــند
نار در جــگــر
دشمـن مـن است
او
را کـه از
بهـارجوانـی
گلـی نـچید
روی مــزار
اویـکی لالـــــه
آوریــد
خورشیدعمر
اوکه سحرگاه
غروب نمـود
شبهــا بروی تربــت او شعــلــه آوریــد
بصیراحمد
مهاجر