ولی رحمكيان

شعرگونه از من به اقاي ميرزاي

طو فال آهني خنجر نميشه

شعار   مفسدان   باور    نميشه

گشوده  مشگلي بي زرنميشه

جه دنياي خراب آباد ما گشت

رسيدن با دو, سه نرخرنميشه

 

 به  اوج  قلعه  كوهي   اميدي

خردمندعاقلي  كافر  نميشه

 

 به فتواي  دو, سه نادان  جاهل

 

 به نيرنگ ديو وددرهبرنميشه

 

 بزرگي جوهري درگوهر ماست

 

 غذاي   پخته بي آذ ر نميشه

 

 بدون  ازمون  خام  است  عالم

 

 شنيدن با دو گوش كرنميشه

 

سراسر  گوش  بايد آ دمي  را

 

 زخود رفتن به هر ساغرنميشه

 

 بدل جاي اصل  هر گيز نگيرد

 

 زهرجه سايه باشد  ترنميشه

 

نجسپدخاك خشك هرگيزبه ديوار

 

وطن ابادي  با  اتمر  نميشه

 

نگردد  تازه  هيج الوده  اخلاق

 

 به دنيا طفل بي مادر نميشه  

 

 كجا وحدت عدالت  گرنباشد

 

 به قوم جاطلب كشور نميشه

 

عدالت   هويت   ملت   بسازد

 

زي بي زي ازين بهتر نميشه

 

چه ميخواهي زمسكين يار غافل 

 

ملا ديو بندي سر لشكر نميشه

 

نگردد    افتخارات  تو   نابود

 

كه اين كشوربدون شرنميشه

 

گواه است  چشم تنگ تيز دنيا

 

زمام   مستبيد   آخر   نميشه

 

حراسانيم ازاين قانون گردون

 

رفيق   آدمي   از د ر  نميشه

 

هراتي گفت و من كردم قبولش

 

 شغال   ماده   شير نر   نميشه

 

نترس از گفتن  بيسبا ر ديلجو

 

پشاوري باتو هم سنگرنميشه

 

به تو ميرزاي ميگويم عزيزيم

 

كه دروازي به زر نوكرنميشه

 

به  ياد اور  شه  دروازيت  را

 

مداوا  درد ما  يگسر  نميشه

 

به اين پنجتاگپ بيرون  زكشور

 

 پريدن بر فضا  بي پر  نميشه

 

يكي باشيم يكي گويم و يكجا