دکتر رازق رویین

چکامه یی برای آمو

آمو  خرام ناز  تو  زیبا و دیدنی  ست

آهنگ راز های نهانت  شنیدنی  ست

هر بامداد خسرو سیاره گان شرق

صد جویبار نور به راهت  کشیدنی ست

زردشت درکتابۀ« گاهان» تراسرود

هر بند آن سروده که مهر آفریدنی ست

آذر گشسپ بلخ به نوروز بار بار

در مقدم تو آتش  گل آ وریدنی  ست

رامشگرانه می رود امواج مست تو

آخر خیال وخواب تو کی آرمیدنی ست ؟

یک صبح گر سپیده نروید ز چشمه هات

شب را شکوه خلوت ماهت دریدنی ست

از کوچه باغ سیب بدخشان چو بگذری

بویت ز یار پار سراپا شمیدنی ست

شاهان باژگیر دل از دست داده اند

تا دیده اند خشم و خروشت دمیدنی ست

بس دیدنیست رامش آن ماهیان مهر

در سینه ات هزار دل اینک تپیدنی ست

ای گنج شاهوار ، شتابنده می روی

یک لحظه باش سودۀ لعل تو چیدنی ست

آنگونه تلخ و تیره فرا می رسی زراه

گویی هجوم  خیل نهنگان  رسیدنی  ست

همزاد سربلند تو پامیر برفپوش

همواره نام یاد ترا بر کشیدنی ست

دانم غزال صد غزل شاعران کوی

بر پرنیان ریگ تو  آمو ! چمیدنی ست

گر نیست رودکی و دقیقی و رابعه

رامشگران ساحل  عشقت رسیدنی ست

آیینه دار حادثه ها بوده ای بسی

برگو ! دگر چه بارغمی سرکشیدنی ست ؟

آرامتر بران که نه هموار می رود

این  پیر پرفسون که کمانش کشیدنی ست

بالی اگر کنون نگشاید غمین مباش

آن  شاهباز  کوه ، فراوان پریدنی ست

رخش زمین که روزوشبان رام شست تست

پروا مکن که اژدر گردون گزیدنی ست

ای مرزبان خاک خراسان به هوش باش

مار زمانه  سوی تو روزی خزیدنی ست

فردا که عشق می وزد ازکوی یارما

جیحون جهنده باش خراسان جهیدنی ست

مازندران بیشۀ استوره را بگوی

رستم نمرده ! کابل و زابل رهیدنی ست

تیر گَزین تراست که سیمرغ روزگار

زخمی به  چشم  بد کنشان  آوریدنی ست

دریابخوان ترانۀ رفتن ،که خامشی

خار اهانتیست که بر جان  خلیدنی ست

امشب زبان خامۀ رویین ترا سرود

آمو ! هوای یاد تو عشق آفریدنی ست !

آخراسفندماه ١٣٨٦